ik ben het zo zat depressieve logjes te schrijven, maar nog meer zat ben ik het depressieve gevoel.

de dood, gedachten aan dat eind. als een sluier wordt ik erdoor omringt, en het maakt me zo gevoelloos. Ik weet te veel van alles dat gebeurd is, en ik weet teveel wat ik niet wil weten. Letterlijk trauma;s op een blaadje gepresenteerd krijgen. Dat is niet fijn. Helemaal niet.

Ik heb de uitslag van het Psychologisch onderzoek binnen. plus NOG een diagnose. DIS.

Ik heb niet zo een behoefte om erop in te gaan, niet nu, misschien later, ooit.

 

Ik heb alweer aan aantal nachten vrijwel niet geslapen, en als ik sliep had ik nachtmerries, afgewisseld met herbelevingen. De helft van de tijd weet ik niet eens of het een nachtmerrie, dissociatie of herbeleving is.

Ik hoor dingen die er niet zijn. Ik weet dat ze er niet zijn. Ik weet dat het gedeeltelijke herbelevingen zijn, maar het is erg vervelend en irritant.

 

Ik leef in een waas. heavy fog got me lost inside! En het is heel moeilijk om nog mijn kamer uit te komen. Ik wil echt niemand meer zien horen of spreken. Want ik wordt gek van de openingszin hoe gaat het met je. Vooral van mensen die niet echt geinteresseerd zijn of die ik toch niet zou vertellen hoe het gaat.

Van bijna iedereen dus.

 

Ik wordt gek van die klote Cassiere glimlach die de hele dag mijn hoofd in een soort rare grimas trekt. Ik ben goed, en het valt niemand op dat ik me achter een smile verberg. Vrijwel niemand.

Maar het vermoeid me zo. Ik heb geen energie mijn ikwildood hoofd te verbergen. En ook geen zin om het te proberen.

 

mijn PBer vroeg me net, wat zou je willen dat over jou gezegd werd op je begrafenis, hoe zou jij herinnerd willen worden. En op dat moment besefte ik dat dat het enige is waar ik nog niet over nagedacht heb.

Ze vroeg het in het kader van ''wat wil je bereiken'' maar halverwege haar vraag doormde ik al weg richting een boom oid.

 

Nee ik wil niet herinnerd worden als iemand die de hele dag met doodgaan bezig is en met haar ogen dicht over kruispunten fietst omdat het haar geen fuck zou schelen als ze doodgereden werd.

Liever zou ik herinnerd worden als gevoelig lief en aardig. maar dat ben ik niet altijd. Maarja, ik heb ook wel eens mijn ogen open op het kruispunt. Dusja, misschien ben ik wel beide.

 

Ik weet wel waardoor ik nog somberder dan anders ben. Ik word overspoeld door traumatische dingen en ik wordt hopeloos van alle beelden geluiden en de afhankelijke positie waar ik in verkeer. Ik wordt hopeloos van de uitzichtloosheid en ik heb gewoonweg geen energie om mezelf op te beuren. De beelden de trauma's de geluiden. En vooral DE ANGST. ik ben zo bang bang bang bang bang bang.

Voor iedereen en alles. Omdat alles potentieel dreiggevaar is.. alles. en iedereen.

 

Het isolement is veilig, en de wereld is eng omdat ze vol dreiging en gevaar zit.

 

Geen enge dingen, of nouja, minder in elk geval. Geen triggers die me doodsbang maken, geen mannen, helemaal geen mensen. just me me me.

 

Kelly

 

 

Verslaving is niet zomaar weg. Dat wist ik wel. Zou ik onderhand ook wel mogen weten. Zou behoorlijk stom zijn als ik het nu nog niet wist. En het blijkt maar weer:

 

 

Ik ben zovaal eerder gestopt met het een, meestla om te beginnen met het volgende. Nu ga ik al weken door het leven zonder. Weken die als maanden, jaren aanvoelen. En weken die KUT zijn. Teveel gevoelens teveel emoties bespelen me.

 

 

 

Ook de herbelevingen en de vreselijke nachten zijn weer terug. Wat niet? De drank.

Maar voor hoe lang? En ga ik het volhouden zonder ook maar iets, enige vorm van destructie, enige vorm van mezelf kapot maken, om de echte pijn niet te voelen.

Eigenlijk wil ik nooit meer naar de glasbak hoeven met het aantal flessen van het plaatje hiernaast.

Zo lekker vind ik sterke drank niet eens...

 

Ook medicijnen zijn geen smarties, hoewel ik ze graag zo eet.

Ik ben het zat, ik verlang ontzettend naar die fles om aan te lurken, en ik weet hoe fout het is. Ik wil toch zeker niet net als mijn moeder worden?

 

Ik ga het niet op een zuipen zetten, of genoeg medicijnen voor een olifant slikken, maar de trek is er zeker wel.. Heel erg.

 

Kelly

I am quite sad, and also very angry.
I don't want them(the parents) to hurt us every time.
I can't stand the memories and the pain inside.
I am quite destructive, and don;t feel any physical pain any more. I can walk down the stairs without feeling anything. The hurt inside eats its way out and All I want is to cry. To beat the parents up so they must be fed with a tube and become *** The medications work and it helps with the pain for kelly. For my it is only bad cause I can;t feel pain /And I want to feel it. I am fcked up in my head and really sad.

God bless ****
And my new friend Alyssa
I know she needs you bad
--
Alyssa lies with jesus

I wish I was the only one, I wish god was not so cruel and I wish he would save her.
God never ever listened to my prayers, but I wish for one time he did.

cry my eyes out, and I am really sad. I guess we need to sleep but someting keeps me from going into my bed.
We hate that place. I prefer sleeping on the ground, even on the couch is better than a bed.

tonight I'll try sleeping without the bandage. and tomorrow we'll see.

I really hate this life..

 

love

Ik voel me best wel leeg. Ik schrijf pagina's vol. Vol leegte. De pijn in mijn knie, mijn been, zuigt energie. Ik ben het al helemaal zat. Klotefiets, kloteweer, kloteschool, kloteleven, klotewereld.

 

Ik heb de afgelopen maanden, weken teveel verleden gezien, teveel dingen gezien en gehoord die voor mij nieuw waren. Hele pijnlijke dingen. Ik weet niet goed wat ik ermee moet, en het lukt niet om een potje flink te janken. Lukt me vrijwel nooit.

 

Ik heb behoefte aan een krat bier en niets meer voelen. Ik heb behoefte aan een coma van 6 weken. Ik wil slapen forever.

Dit zal wel een heel onsamenhangend bericht zijn want ik voel me onsamenhangend en mn hele leven is een grote chaos. Ik ben moe van de lichamelijke pijn en geestelijk lijk ik wel uitgeblust.

Er gebeurt teveel en ik hou het niet bij.

 

Ik ben alweer maanden klinisch depressief en ik wordt er niet goed van. Laat het zomer worden laat het vakantie zijn en laat me forever in mijn bed liggen.

Niet dat ik dat volhou, want ik wil teveel.. En ik haat het dat ik nu met mijn knie niet eens zelf naar het dorp kan om fucking tampons te kopen ofzo. Nouja, misschien ga ik morgen toch. Met krukken en dan zie ik wel waar we stranden.

 

Ik ben niet zo vrolijk denk ik. Maar nu is het vooral de pijn die me hopeloos maakt.

 

Kelly.

 

Ja ik weet ik update te weinig, maar internet hier is te sloom om op punt te komen 9vd10 keer. en ik ben toch niet boeiend dus ik pen mn dagboek wel vol.

 

edit:

Ik heb zin om keihard te schelden vloeken en iets kort en klein te slaan, ik weet ook neit waar dat nou weer vandaan komt. Zal de frustratie van het niets kunnen wel zijn. kutknie

 

Ik ben weer thuis.
Alleen, ben ik niet op school geweest.

Ik gleed een beetje weg vanochtend op de weg. Er kwam een vrachtwagen aan dus ik gooide mijn lijf naar rechts zodat ik naar rechts zou vallen. Alleen, mijn linkervoet bleef haken ergens achter. Ik viel heel mooi naar rest en kon de klap opvangen, niks aan de hand dus. Tot ik op wilde staan. Ik stond op mijn rechterbeen op, ging prima, toen wilde ik mijn fiets oppakken en ging op mijn linkerbeen staan. Baf daar lag ik weer op de grond.
Vervelende was dat ik op mijn linkerknie viel.
Nu heb ik niet alleen mijn kniebanden ingescheurd maar is mijn knie ook zwaargekneusd.

We hebben van 11 tot 2 in de wachtkamer gezeten. (om 11 uur was de rontgenfoto gemaakt) en om 2 uur mochten wij, en ene ander stel dat er al sinds half 12 zat mee naar binnen. Daar kwam nog een dokter aan mn been trekken 'dit is gemeen he?' om vervolgens te melden dat hij nog geen foto's had gezien.
pff. een half uur later kwam hij met n andere arts binnen die precies hetzelfde herhaalde 'het is niet gebroken' nee goh dat had ik je een uur geleden al kunnen vertellen -_-''
Toen moesten we weer 20 minuten wachten en kwamen er 2 verpleegkundigen om er nog een drukverband en dergelijke om te leggen. Ik mag er alleen niet mee douchen dus dat ik best wel ehm.. ** voor een aantal hier.
En ik moet toegeven dat het uiteindelijk wel beter was dat ik niet op de bus naar school ben gestapt en er even naar heb laten kijken. Het doet namelijk meer en meer zeer.

Het was heel eng om naar het ziekenhuis te gaan, en uberhaupt om te zeggen dat het pijn deed. Ik wilde op de bus gewoon naar school, als het aan mij lag had ik dat ook gedaan. Ik mag niet naar een arts. Ik mag me niet aanstellen. Want ja dat vind ik dat ik doe. Al weet ik dat dat niet geheel waar is, aangezien ik flink pijn heb. Ik vond het wachten vreselijk en wilde alleen maar heel graag weg. Ik kreeg met de minuut meer het idee dat ik me aanstelde. En ik mag morgen geen boodschappen doen enzo en dat vind ik echt heel erg. Mag wel naar school maar moet met krukken. Alsof ik daarop kan lopen (A) nja, zonder ook niet.. dus..

in totaal meer dan 4 uur in het ziekenhuis gewacht. Er kwamen alleen maar mensen met ambulance binnen. Ik zat er samen met nog 3 andere stellen. iedereen voelde zich te beroerd om leuk te doen, dus t was helemaal niks.

 

 

vandaag heb ik het 'een week rust' genegeerd en ben naar school gegaan, om 3 uur later terug te keren. Toen ik opstond viel de pijn nog wel mee. Nu is het weer niet te harden. PIJN PIJN PIJN

En ik ben bang dat mn meniscus ook een opdonder heeft gehad. Daar konden ze gisteren nog niet naar kijken, ik zit nu in drukverband en volgende week mag ik terug. Dan kunnen ze verder kijken, want nu had ik teveel pijn om verder veel te zien.

 

Verder gaat het matig, de lichamelijke pijn leid me wat af, maar als dat afleiding is.. tsja, wat is de rest dan?

 

Kelly

ik weet niet wat ik wil typen. Niet omdat er niets te vertellen is.. Eerder teveel.

Ik begin maar met wat goede dingen.

Ik sta een 7,1 gemiddeld op al mn cijfers. En een 7,2 gemiddeld op mn examencijfers.

 

Dus, ondanks de angsten, ondanks dat ik zoveel niet aanwezig ben geweest, doe ik het niet slecht. Als het even kan haal ik zo veel mogelijk in, en tot nu red ik het prima. School combineren met de puinhoofd in mn geest is zwaar. Maar toch niet onmogelijk.

Dit was een van de dingen waar mijn behandelplan over zou gaan. Stoppen met school. Maar NO WAY dat ik ga stoppen. met een ruime 7 gemiddeld stoppen met school? Dat zou echt dom zijn.

Waarom ik moet stoppen? omdat het mijn resocialisatie in de weg staat....

Eh? school is DE plek om in contact met anderen te komen? of gaat dat beter in je eentje in bed onder de dekens?

Nou no way dat ik ga stoppen, wat het gaat me nog veel te makkelijk af ;)

 

 

Vanavond heb ik nog een (leuk-_-'') gesprek met mn begeleider hier. Ik wordt hier behandeld als een kleuter en ben dat best wel (heel erg) zat. Echt zat. In het behandelplan kwam trouwens nog het stukje vertrouwen en grenzen aangeven en ik heb aangegeven ze hier totaal niet meer te vertrouwen, omdat als ik (eindelijk) een keer mijn grens aangeef er door het hele team keihard overheen gewalsd wordt. Dit bevestigd de doemgedachte dat geen mens te vertrouwen is, en behandelaar al helemaal niet.

 

Ik moet t alleen even iets subtieler dan 'jullie zijn niet te vertrouwen en ik wil niet dat jullie me babysitten' brengen ;p (A) daar ben ik niet zo heel goed in. Die nuance in emoties ken ik niet. Nouja, nu al meer dan eerder.

achja, goed voorbeeld doet goed volgens hè borderline mams?

Nouja, er valt niet zoveel meer te verliezen, ik heb al een waarschuwing gekregen wegens asociaal gedrag 2 weken geleden.. dus ik zie het allemaal wel even.

Ik doe mn aardige hoofd wel op..

 

dus.. ik ga maar een naar mn gesprek -_-''

 

Kel

morgen mijn behandelpla. Ik ben bang :S

Ik zie het helemaal niet zitten, ik weet niet of de uitslag van het psychologisch onderzoek binnen is, en ik weet neit wat ik kan verwachten.

En niet alleen dat.

school is ook een ramp. School staat vlak bij het huis van mijn ouders, en na dat mislukte gesprek vorige week durf ik nog minder, en ben ik nog banger. Ik mis grote stukken tijd, en ik vind mezelf steeds op plaatsen die niet school zijn op het moment dat ik op school zou moeten zijn.

 

Ik durf sochtends mn bed niet uit omdat ik bang ben voor de dag, ook totaal geen zin heb in de dag. En gewoon een paar jaar over zou willen slaan. Ik zou me binnen terug willen trekken tot over een paar jaar...

alles is zo confronterend, en het dagelijks leven roept zoveel triggers op :'(

 

Ik heb geen traumatherapie meer, ik mis het eigenlijk helemaal niet, ik had er op het laatst geen ruk aan, in het begin wel heel veel. maar ik mis het niet. Ik mist de traumabehandeling meer toen ik nog die therapie had dan nu.

Maar wat als ze morgen in het PO adviseren dat ik wel behandeling nodig heb? binnenin mij zijn namelijk zeker delen die nog zoveer getraumatiseerd zijn dat ze elke nacht wakker zijn. Niet durven slapen..

 

moeilijk, lastig... angstig..

 

Kelly

twee weken geleden heb ik deel 1 van een uitgebereid psychologisch onderzoek gericht op dissociatieve klachten gehad. Ik kreeg de algemene vragenlijst (700 vragen) de uitsluitlijst, 20pagina's en een dissociatie'schaal' lijst. de DES http://www.caleidoscoop.nl/diagnose/DES.html

 

Vandaag deel twee, de SCID-D gehad. Een heel zwaar moeilijk interview. Meer dan 30 pagina's vol vragen die gesteld werden. geen Ja/Nee vragen maar open vragen. Bij ieder minstens een paar voorbeelden.

 

Moeilijk, zwaar en vooral heel diepgravend.

de boel hierbinnen is weer flink in de war geschopt. Maar de kans is erg groot dat ik vanaf volgende week de diagnose DIS of DSNAO op mn koppie mag plakken.

 

Nu gaan ik en al mn andere ikjes vroeg naar bed, we hebben morgen een gezinsgesprek. We zien de ouders weer, en vinden dat helemala niet fijn. Het is op een rotmanier gegaan, en we hebben een gesprek met iemand die wij helemaal niet vertrouwen. Mijn ouders willen me weer klinisch hebben 'omdat ze zich zo bezorgd maken' En hier vinden ze dat geen raar idee aangezien ik mezelf wel eens van kant kan maken in een dissociatie. Yeah right. Ik ben t depressiefst van alle alters die buiten komen xD

Wat klopt er niet?

 

nja, we praten ons er morgen wel uit.

 

Liefs

Kelly, Lilith

 

 

Anorexia is heel sterk........

 

                                                          ..........maar? dat was ik toch ook? toch?

 

Vanavond heb ik meegeten. Gegeten.

Voor het eerst sinds? geen idee.

Alleen ik weet wel dat ik het zonder voeding niet red.

fietsen is te zewwar en mijn hoofd voelt ook niet gezond aan...

 

ik moet harder vechten!

 

Liefs, Kelly